હસ્તચિહ્નનો સરત

મારા અને થિયો એક બીજાને એક જન્મદિવસની સફરનું વચન આપ્યું હતું — કોઈ કાર્યક્રમ નહીં, ફક્ત પાણી, આકાશ, અને દરેક ભોજનમાં કંઈક તળેલા બટાટા ખાવાની તક. પહેલી સવારે તેઓ કેલ્ડેરા લેકના કિનારે ઊભા હતા, એટલા તેજસ્વી સૂર્યમાં આંખે સીધી કરી રહ્યા હતા કે ડોક સોનેરી એક રેખામાં બદલાઈ ગયો. થિયો એ હેડફોન પહેર્યા હતા જે તેણે "નાટકીય અસર માટે" લાવ્યા હતા, જોકે મારા ત્રણ વાર કહી ચૂકી હતી કે તળાવોને સંગીતની જરૂર નથી. તેઓ તો પણ સેલ્ફી લીધી, એવી હસતા માસુને જે હજુ જાણતા નહોતા કે બે સો કિલોમીટર પૂર્વે શું રાહ જોઈ રહ્યું હતું. બપોર સુધીમાં તેઓ પુરાણા નદીના શહેરમાં પહોંચી ગયા, જ્યાં દરેક ગટર કોઈ નેક કે જેની પાસે ક્યારેય વીણા હતી તેનું સ્મારક લાગતું હતું. મારા હસ્તચિહ્નની પ્લેક શોધી કાઢી, ખાલી દુકાન અને એવી દુકાનની બારી વચ્ચે જુટી, જે બરફ અને દુ:ખ બંનેની જાહેરાત કરતી હતી. લાઇલ લોવેટ, ૨૦૦૧. તેણી તારામાંડિત કાંસ્ય પ્લેક સામે ટેક લઈ અને સિગારેટ સળગાવી, જેની તેણીને ખરેખર ઇચ્છા નહોતી, કારણ કે થિયો તેને ભાગ્યને આંગળીનો નિશાન છોડવાનું પડકાર આપ્યું હતું. "દંતકથા કહે છે," તે ડ્રાઇવ દરમિયાન ફૂસફૂસાવ્યો હતો, "જે પોતાનો હાથ કાસ્ટ સાથે મેળ ખાય તે એક સંપૂર્ણ દિવસ અધિકારે છે." મારા ધૂમ્રપાનનો ધુમાડો કાચના પ્રતિબિંબમાં પરવાળી, એવા શહેરમાં જે ગાયકની જૂતાં પહેલેથી ભૂલી ગયું હતું. તેઓને બદલે મળ્યું તો કાગળનું કામ. વિક્ટોરિયામાં પાછા, કાંસી બીચ અને નારંગી પોપીની શેરી સાથેના રહેણાંક માર્ગ પર, પોલિસ SUV કર્બ પર ઊભું હતું જ્યારે ઘોરા જેકેટમાં એક માણસ બેકપેક ઉપર ઝુક્યો હતો જાણે વિશ્વ તેને દુ:ખ ગોઠવવા કહેતું હોય. મારા તેની બાંયમાં ચળકતી જાંબલી પટ્ટી ઓળખી, એક ફોટોમાંથી જે તેણી ક્યારેક ડિલીટ કરી ચૂકી હતી. થિયો કંઈ ન બોલ્યો. વ્હીલ પાસે બેઠેલ અધિકારી એ નામ ડેટાબેઝમાં ચલાવી રહ્યો હતું જે મારા પોતે ખોટું બનાવવામાં મદદ કરી હતી — દુષ્ટપણે નહીં, ફક્ત ત્વરાએ, જ્યારે થિયો વિચારતો હતો કે ઓળખીઓ ઉધાર લેવી અને લાઇબ્રેરીની પુસ્તકો ઉધાર લેવું એકસરખી વસ્તુ છે. બેકપેક ધરાવતો માણસ ઉપર જોયો, અને એક ક્ષણ મારાના ફોનના ત્રણેય ફોટા એક જ કહાણીના અધ્યાયો જેવા લાગ્યા, જે તેણી પૂરી કરવાથી ડરતી હતી. તેઓ સંગીત વગર ઘરે પાછા ડ્રાઇવ કર્યું. લેકની સેલ્ફી ઍલ્બમની ટોચ પર રહી, એટલી સુંદર ખોટાઈ કે લગભગ સત્ય ગણાઈ.